Lijkenpikkers.

Geplaatst op 25 februari 2011 door Ruud

Juli 2008 overleed, na een slopende ziekte, de fractievoorzitter van De Groenen in het stadsdeel Noord, Bert Tiddens. Deze week toen mijn oog viel op een straatnaambord tijdens een wandeling langs Overhoeks moest ik aan hem denken. IJpromenade stond erop, mijn nekharen gingen overeind staan.
Als tweede op de lijst, was ik zijn opvolger in de Raad. Tijdens mijn inauguratie als raadslid in augustus, opperde ik vanwege het feit dat Bert de hoofdrol had gespeeld bij de totstandkoming van een groene invulling van de noordelijke IJoever, om het hierlangs geplande fiets/voetpad de naam B.C. Tiddenspad West en B.C. Tiddenspad Oost te geven.
Dit idee oogste veel bijval, men raadde mij aan om hierover een Motie in te dienen. Zo gezegd zo gedaan. Tijdens de begrotingsbehandeling in november dat jaar was het zover.
Tijdens mijn rondje langs de fractievoorzitters van de andere partijen kreeg ik probleemloos van iedereen een handtekening ter ondersteuning van de Motie.
Als laatste kwam ik bij Coby van Berkum van de Pv/dA terecht. Zij weigerde te tekenen.
Tot mijn stomme verbazing zei ze dat ik de Motie niet mocht indienen want, “de Pv/dA had nog genoeg mensen die een vernoeming verdienden”. Er zou ergens in Waterland wel een plek gezocht worden die naar Bert vernoemd kon worden. Ik kreeg visioenen van het Derde Durgerdammer Achterpad dat ineens Berts naam zou gaan dragen. Dat sloeg helemaal nergens op. Ik zag Bert juist helemaal voor me; staand langs de waterkant, uitkijkend over het IJ, één hand in zijn zak, in de andere één van zijn onafscheidelijke kleine sigaartjes.
Verbluft ging ik weer zitten. Typisch Pv/dA, het gaat niet om verdiensten, alles wordt teruggebracht tot een soort van voetbalwedstrijd waarbij maar één partij mag winnen.
Na enig beraad kwam ik tot de conclusie dat de Pv/dA helemaal niet nodig was om de Motie aangenomen te krijgen. Zonder Pv/dA was de Motie nog altijd met één stem in de meerderheid.
Vanuit mijn ooghoek zag ik Patricia Wouda van het CDA vanaf de bestuurstafel, waar zij een kort gesprek had gevoerd met CDA portefeuillehouder Harm Jan van Schaik, op mij aflopen. “Wij trekken onze handtekening onder de Motie bij nader inzien terug”, zei ze. Het had dus geen enkele zin meer om de Motie in te dienen. Opvallend was dat geen van de medeondertekenaars zich afvroeg waarom de Motie niet werd ingediend. Wat een schoffering.
Ik besloot om hem te bewaren tot een beter moment. Het kon natuurlijk zomaar dat er in de loop van deze bestuursperiode één of meerdere afwezigen van de D.B. partijen zouden zijn tijdens een raadsvergadering. Dit bleek echter ijdele hoop.
Aan het eind van de laatste begrotingsbehandeling van die bestuursperiode, in november 2009, diende ik de Motie alsnog in. Ik was buitengewoon benieuwd hoe de Raad zich hier uit ging redden.
Het werd een beschamende vertoning.
Nadat de voorzitster van de Raad, Annemarie Martens van de VVD, er zichtbaar mee verlegen zittend, de Motie aangekondigde, barstte de hel los. Bob Plantinga de fractievoorzitter van de VVD, zoals gewoonlijk op het puntje van zijn stoel zittend om snel naar huis te kunnen, schreeuwde zo hard dat je het op het Buikslotermeerplein moet heb kunnen horen, dat het hier een om een schoffering van de Raad ging. Merkwaardigerwijs was dit later op de videoregistratie van de vergadering niet meer terug te vinden, wel hoor je nog Daniël Peters, de fractievoorzitter van de SP, als een echo die woorden herhalen. Het verschil tussen Bob en Daniël is echter dat Daniël zich hiervoor later heeft verontschuldigd, terwijl Bob net doet of zijn neus bloed.
Het vervolg was tenenkrommend. De D.B. leden maakten zich evenals een aantal raadsleden als een haas uit de voeten. Margriet Veeger de raadsgriffier en Bob Plantinga verzonnen ter plekke een nieuw raadsreglement. Volgens Margriet dienden alle ondertekenaars ook lijfelijk aanwezig te zijn en één was er niet, mijn latere partijgenote Elisabeth Boender van Noord Duurzaam. Bob beriep zich op niet bestaande gebruiken van de Raad. Het enige vergrijp wat hout sneed was het feit dat de datum van het vorige jaar nog boven de Motie prijkte. Normaal gesproken eenvoudig te herstellen.
Dit alles werd dankbaar door Annemarie Martens aangegrepen om de Motie niet in behandeling te nemen.
De Motie zelf heb ik nog, net voor ze hem door midden scheurde, uit de handen van Margriet kunnen redden, wel met een groot kruis erdoor, die ik haar er met genoegen op heb zien zetten.
Hij hangt nu ingelijst bij mij aan de muur, als herinnering aan de Raad.

Geplaatst in Stadsdeelpolitiek | 3 Reacties

Windhandel in Noord (update)

Geplaatst op 13 februari 2011 door Ruud

Windhandel in Noord illustreert waarom Deelraden beter kunnen worden opgeheven.

Het is merkwaardig, die dadendrang van de Deelraad Noord.
Het blijft gewaagd om, als er nog net 45% van de mensen op je komt stemmen, tussen neus en lippen door te besluiten om een aantal, (veel) meer dan 180m. hoge, windmolens in het stadsdeel te plaatsen. Men beschikt nauwelijks over mandaat, maar een referendum ter verkrijging van voldoende draagvlak voor deze verstrekkende beslissing zit er niet in.
Volgens portefeuillehouder Milieu, Kees Diepeveen (GL), moet “Amsterdam-Noord een voortrekkersrol op het gebied van Natuur en Milieu blijven vervullen”.
Dat klinkt goed, maar het probleem is dat juist op deze terreinen het bestuur en specifiek deze portefeuillehouder, genadeloos door de mand zijn gevallen.
Voorbeelden hiervan zijn niet moeilijk te vinden. Het geruisloos verdwijnen van de door de Raad vastgestelde en door de Provincie gesubsidieerde, Ecologische Hoofdstructuur Amsterdam Noord is de meest opvallende. Sinds Diepeveen de hierin als ecologische kerngebieden onderscheiden kroonjuwelen, Noorder IJplas en W.H. Vliegenbos, voorgoed gelijkschakelde tot gemeentelijke groenvoorziening, kun je daar ook niet echt meer mee aankomen.
Het schoonste water van de hele regio, met karakteristiek leefmilieu, is inmiddels in gebruik voor de stort van vervuilde grond, een nieuwe woonschepen haven zit nog in de pijplijn.
Het Vliegenbos heeft hij door midden gedeeld. De ene helft wordt tennisstadion, in de andere helft worden, op initiatief van buurtbeheer IJplein/Vogelbuurt en de Stichting Vliegenbos, een park en een speelplaats gerealiseerd.
De vastlegging van 50 Jaar CO² in honderdduizenden bomen en struiken in Volewijckpark, Nieuwendam Noord, Banne Buiksloot en CAN gebied; is door het te versnipperen, met toevoeging van een toetje, weer ongedaan gemaakt.
Daar tussendoor versnippert de Welzijnssector, onder rugdekking van eeuwige bestuurspartij Pv/dA, in het kader van sociale veiligheid, alle landschappelijke beplantingen, of vervangt ze door CO² producerende gazons.
Natuurbeleid verschilt wezenlijk van het aansturen van een met kettingzagen uitgeruste ploeg van de Sociale Werkvoorziening.
Nog niet zo lang geleden zat men zelfs midden in een asbestschandaal.
Nu wil men in Noord het equivalent van twintig procent van het huidige huishoudelijk gebruik van energie milieuvriendelijk gaan opwekken. Deze, bij wijze van milieubesparing, opgewekte energie wordt toegevoegd aan de op conventionele wijze opgewekte energie. Één en één bij elkaar opgeteld gaan we dus extra energie gebruiken.
Zo blijft alles bij het oude, verwerft de lokale overheid geld voor windhandel en laat èn passant iedereen meebetalen aan de gevolgen van de consumptiedrift. Altruïstische motieven zijn dus twijfelachtig.
Niemand trapt daar toch nog in? Iets extra’s doen voor een goed milieu? Zelfs op de lagere school begrijpt men, dat je voor een goed milieu, juist dingen moet laten.
Hier werkt het poldermodel. Rechts vindt dat je milieuvraagstukken op een liberale manier moet regelen. Iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid. Links verkoopt aflaten aan zondaars die, tegen beter weten in, bezweken zijn onder het overstelpende aanbod van de consumptiemaatschappij.
Niet voor niets blijft 55% van de kiezers thuis. Juist door de korte lijnen naar de burger loopt nergens de uitholling van de democratie zo in de gaten als in een stadsdeel.
De Pv/dA bestuurt niet maar oefent macht uit. Een meesterzet was het vervangen van Wijkraden door door niemand gekozen Buurtbeheren. De Wijkraden waren ingebed in Wijkcentra, daar kon iedereen zo naar binnenlopen. Dat waren echte korte lijnen voor de burger. Deze Wijkcentra wisten dan ook feilloos buurttalent aan te boren.
Nodeloos te zeggen dat die uit concurrentieoverwegingen door het stadsdeelbestuur zijn opgeruimd. Inbreng vanuit de bevolking wordt slechts op prijs gesteld zolang het strookt met partijlobby’s.
Het stadsdeelbestuur behelpt zich, via de Welzijnssector, met het creëren van doelgroepen en daaruit voortvloeiend cliëntisme. Desnoods worden groepen burgers, ter ondersteuning van partijlobby’s, tegen elkaar uitgespeeld.
Echt besturen is een beetje saai. Het zorgen voor continuïteit is passé. Veel dynamiek levert geld op.
Reguliere onderhoudsbudgetten worden voortdurend afgeroomd ten behoeve van beleid dat toch minstens vergezeld moet gaan van de aanduiding nieuw, nieuwer of vernieuwd. Voor zulk beleid is meestal ook nog extra subsidie beschikbaar.
Dit heeft geleid tot een nieuw type speculant, de subsidiespeculant. Nut en noodzaak zijn secundair, iedere hype is bruikbaar.
De serie: Waterlandse Golfbaan, tennisstadion, crematorium, Noorderpark, Poort van Waterland en nu dus de windmolens; doet bovendien vermoeden dat de korte lijnen van een deelraad het meest interessant zijn voor een old boys circuit van ambtenaren, bestuurders en plaatselijke bedrijfsbonzen.

Geplaatst in Windenergie | Een reactie plaatsen